گزارش برنامه صعود قله دماوند-یال شمال شرقی (مسیرگردنه سر) ۱۴ و ۹۵،۳،۱۵

ارسال شده توسط در ۱۶ خرداد ۱۳۹۵ ۹ دیدگاه | دسته بندی شده در آخرین اخبار, اخبار, گالری, گزارش برنامه های اجرا شده باشگاه

یال شمال شرقی دماوند یکی از طولانی ترین مسیرهای صعود این قله است. پناهگاه سنگی تخت فریدون در ارتفاع حدود ۴۴۰۰ متری در میانه این مسیر قرار گرفته است که کوهنوردان جهت شب مانی در آنجا اطراق می کنند.

از سه طریق می توان به این پناهگاه که در سال ۱۳۵۶ به دست کوهنوردان و دانشجویان آن دوره ساخته شده است ، رسید.
*اول از روستای گزنه در جاده هراز
*دوم از طریق معدن ملار در نزدیکی روستای ملار (شرق قله دماوند)
*سوم از گوسفند سرای گردنه سر در شمال دماوند (روستای ناندل)

برنامه این هفته باشگاه اسپیلت صعود قله دماوند از مسیر گردنه سر بود که به شرح زیر اجرا شد:

ساعت ۷ صبح جمعه ۱۴ خرداد با تیم ۳۲ نفره باشگاه اسپیلت صعود را از گردنه سر آغاز کردیم.

برای رسیدن به این گوسفندسرا باید از کنار تونل هفت جاده هراز به جاده کوهستانی روستاهای ناندل ، میان ده و حاجی دلا(شمال دماوند)وارد شد.

سپس از طریق جاده خاکی دشت ناندل به گردنه سر به ارتفاع ۲۹۰۰ متر رسید که البته تیم ما این فاصله هفت کیلومتری را که از روستای میان ده شروع می شود ، با دو دستگاه نیسان طی کرد.

با هماهنگی قبلی ۴ اسب در آنجا حاضر بود تا کوله های بیست نفر از اعضا را تا پناهگاه تخت فریدون حمل کنند.

این صعود طولانی حدود ۷ ساعت طول کشید مسیر پاکوب تا تخت فریدون ار چند مرتع و چشمه زارهای زیبایی عبور می کرد .

بعد از گذر از دو برآمدگی بزرگ و سنگی دماوند مسیر وارد دره ای شده به طرف ارتفاعات بالا ادامه می یابد. پاکوب دومی نیز جهت رسیدن به تخت فریدون وجود دارد که از همان ابتدا به طرف بالا کشیده شده است.

وضعیت هوا نیمه ابری بدون بارش و مه آلود بود.

امسال به دلیل بارش های اسفند و فروردین برف زیادی در کوهستان های کشور وجود دارد و این امر در دماوند که مرتفع ترین قله کشور است بیشتر به چشم می خورد.

اسب ها کوله ها را به دلیل برف منطقه فقط تا ارتفاع ۴۱۰۰ متری زیر تخت فریدون حمل کردند.

حدود یک ساعت طول کشید تا از طریق صعود برف چال داخل دره خودمان را به پناهگاه برسانیم .

داخل پناهگاه بسیار کثیف و دهانه ورودی آن با برف یخ زده گرفته شده بود و به سختی عبور و مرور صورت می گرفت .

۱۱ تخته چادر در اطراف تخت فریدون نصب کردیم و بعد از ۲ ساعت استراحت جهت هم هوایی تا ارتفاع ۴۷۰۰ متری صعود کرده ، ساعت ۱۹ به چادرها بازگشتیم.

هوا رو به صاف شدن گذاشته بود . از شدت ابرها کاسته شد. در اوایل شب باد ملایمی در جریان بود ولی از نیمه های شب به شدت به سرعت آن اضافه شد به طوری که خواب راحت و بدون دغدغه را از تیم گرفت .

به دلیل قطع نشدن باد ، صعود را با یک ساعت تأخیر در ساعت ۶ صبح شروع کردیم .

هوا به شدت سرد و ابر متراکمی بر روی قله حاکم بود.

مسیر صعود از این قسمت به بعد بر روی یال مشرف به دره‌ی مشهور یخار می گذرد .

تمام مسیر از روی برف می گذشت . شدت محکم بودن برف ها به حدی نبود که نیاز به استفاده به کرامپون و یا یخ شکن داشته باشیم ولی برای صعود ، کلنگ کوهنوردی و داشتن باطوم (چوب دست )الزامی بود.با وجود تابش آفتاب هوا بسیار سرد بود .

در ساعت ۹:۳۰ دقیقه در قسمت پایانی صخره های مسیر و در نزدیکی (بام برفی) به ارتفاع ۵۲۰۰ متر شدت وزش باد به طور ناگهانی و پیش بینی نشده ای ۶۰ تا ۷۰ کیلومتر (در ظن من ) رسید که صعود را برای ساعاتی غیر ممکن کرد به همین دلیل با وجود توانایی تیم دست از تلاش کشیده شد و ۱۵۰ متر ارتفاع کم کردیم و در پشت صخره ای به استراحت و تجدید قوا پرداختیم.

بعد از مشورت اعلام شد تعدادی از اعضا می توانند تلاشی دوباره را جهت صعود قله بیازمایند.

۱۰ نفر در ساعت ۱۰ صبح صعود را دوباره آغاز کردیم.

هنگام رسیدن به بام برفی از شدت باد کاسته شده بود ولی همچنان صعود با سرما و باد شدید همراه بود . (بام برفی نام گنبد برفی وسیعی در قله دماوند است که از پهنه‌ی شمال غربی تا شمال شرقی قله را از حدود ۵۲۰۰ متر به بالا پوشانده است).

به همت و درخشش یکی از اعضای پیشرو تیم (بابک فتحیان) تمام طول بام برفی در عرض یک ساعت و نیم برف کوبی شده و در ساعت ۱۲ به تعداد ۹ نفر به قله رسیدیم(یکی از اعضا در میانه راه از صعود دست کشیده بود).

در فاصله قله شمالی تا قله جنوبی شدت باد دوباره به حد قبلی و خطرناکی که در بالا ذکر شد رسید به طوری که به اندازه زمان یک عکس گرفتن .

بر روی بام ایران توقفی کوتاه داشته و خیلی سریع قله را ترک کردیم.

به دلیل یخ زدگی در بعضی قسمتها با استفاده از کلنگ بام برفی را فرود رفتیم .

در ساعت ۱۴:۳۰ دقیقه به کنار دیگر اعضای تیم در تخت فریدون بازگشتیم و بعد از کمی استراحت ، همگی به طرف گردنه سر حرکت کردیم و در ساعت ۱۸:۳۰ دقیقه با وانت نیسان‌ها به میان ده برگشتیم جایی که دو مینی بوس باشگاه منتظرمان بود تا همه ما را به تهران بازگرداند .

حدود نیمه شب به تهران رسیدیم تا این برنامه دقیقاً بین ۴۸ ساعت اجرا و در دفترآرشیو باشگاه و همینطور در اذهان تک تک ما به ثبت رسیده و باقی بماند.

 

اعضای شرکت‌کننده در برنامه :
خانم‌ها: زینب داداشی – الهه کیانی – پگاه شارخی – آزاده مقدم (مسئول فنی)– مهرنوش تنظیفی – نرگس غمی لویی – جیران نصرالدیوانی – راشا ملک

آقایان: ذبیح اله حمیدی(سرپرست)- غلامرضا خلیل آبادی (مربی تیم)- مهران دهخدایی – محمود نادری – بابک فتحیان – علی بلوچی(پزشک )- ناصر کاویانی – امیرحسین بیدی – سعید جوانشیر – صادق آوانلو – مهدی صابری – رحیم بیضاوی- مصطفی وزیری – محمدحسین اله یاری – علی اکبر فیض آبادی – رضا غلامی – علی طوطی (پزشک) – حسام تکلو – بهمن ابراهیمی – رضا عبدالهی – نوید عابدی – سجاد پاپایی – پویان حیرت پور – محسن مرادیان

 

گزارش سایت از: ذبیح‌اله حیمدی
             ۹۵،۳،۱۶

 

DSC08397

 

DSC08418

 گردنه سر 

DSC08424

 

DSC08523

 

DSC08527

 

DSC08538

 

DSC08546

 

DSC08570

تخت فریدون  

DSC08613

 

DSC08644

 

DSC08658

 

DSC08675

پایان تلاش اول – ارتفاع ۵۱۰۰ متر  

DSC08685

قله دماوند ۵۶۱۰ متر

 

DSC08699
نمای دشت ناندل در هنگام فرود 

۹ دیدگاه to “گزارش برنامه صعود قله دماوند-یال شمال شرقی (مسیرگردنه سر) ۱۴ و ۹۵،۳،۱۵”

  1. علیرضا کاظمی می گوید:

    درود بر شما.
    همواره سرافراز برفراز باشید.

  2. رضا می گوید:

    شکوهی در جانم تنوره می کشد

    گویی از پاکترین هوای کوهستانی

    لبا لب

    قدحی در کشیده ام

    در فرصت میان ستاره ها

    شلنگ انداز

    رقصی می کنم

    دیوانه!

    به تماشای من بیا
    “شاملو”

    شکوه قدم نهادنی دوباره بر بام ایران در کنار همنوردانی از جنس کوه، زیبا و بیاد ماندنی بود.
    در برابر دماوند سرتعظیم فرود میاوریم که با لطف و مهربانی، اجازه ورود به بلندایش را به ما ارزانی کرد تا با لذتی دوچندان از نشاط صعود، راهی سرزمین مان گردیم.
    سپاس از سرپرست بزرگ اسپیلت جناب استاد حمیدی، عمو غلام خلیل آبادی مهربان و دوست داشتنی و ممنون از همه همنوردان دوست داشتنی و پرصلابت باشگاه.

  3. شنتیا ربانی می گوید:

    درود بر همنوردان عزیز
    تلاش ارزنده و همت بالای دوستان رو تبریک می گم.

  4. بابک می گوید:

    لذتی برتر از این نیست که مربی از شاگردش راضی باشد
    احساس می کنی خوابت به رویا کشیده است
    آقای حمیدی سپاس از شما و آموخته هایتان

  5. سروش معمار می گوید:

    به همه همنوردان پر توانم که در این برنامه حضور داشتند تبریک میگم و امیدوارم همگی همواره سلامت و پرتوان باشند.

  6. علی می گوید:

    سلام خسته نباشید
    در تخت فریدون شب دما به چقدر رسیده بود!؟
    سپاس از شما
    ……………
    با سلام و تشکر از تماستان
    دما در آن شب در تخت فریدون حداقل به صفر درجه رسیده بود.

  7. قاسم احمری می گوید:

    سلام خیلی عالی تشکر موفق باشید تبریک عرض میکنم انشا الله ماهم قصد صعود داریم برایمان دعا کنید

  8. مهدي موسي نژاد می گوید:

    درود بر شما و گامهای استوارتان
    خسته نباشید به یکا یک همنوردانی که در این برنامه بسیار خوب
    شرکت کردن

  9. امیرحسین می گوید:

    با سلام
    به علت زمان بندی نامناسب و حرکت شبانه از تهران، فرصت برای استراحت نداشتیم، در حالی که میتونستیم پنج شنبه بعد از ظهر از تهران حرکت کنیم و شب رو در ناندل بخوابیم، بهتر هم هوا میشدیم و با خستگی کمتری صعود می کردیم.
    چادرها نیز در برنامه به تعداد نبود و چادر یکی از همنوردها،چادر پیک نیک بود، که سرپرست برنامه میتونست قبل از برنامه چادرها رو چک کنند و هماهنگی رو قبل از شروع برنامه بین اعضای شرکت کننده برای تقسیم چادرها برای حمل کردن تا تخت فریدون انجام بدهند.
    امیدواریم این موارد رودر برنامه های مدنظر قرار بدهیم تا صعودهای موفق تر و لذت بخشی را در کنار هم داشته باشیم.
    سپاسگزار
    بیدمشگی پور
    …………
    امیر حسین بیدمشکی با سلام متقابل
    اگر به گزارش ۲ سال قبل مراجعه کنید (۲۲ تا ۲۴ مرداد ۹۳) برنامه طبق زمانبندی پیشنهادی شما اجرا شده است ، ولی آگاه باشید دلیل موفقیت آن تیم فقط زمانبندی مناسب نبود.
    هوای خوب – برف کم و آمادگی اعضا از مهمترین عوامل صعود موفق آن روز ما بود (خواب کم از تمرینات مهم کوهنوردی است که در این صعود قصد داشتم اعضا با چنین پدیده ای روبه رو شوند).
    در این برنامه ما با عواملی چون باد با سرعت بالای ۶۰ کیلومتر در ساعت و برف زیاد روبه رو بودیم .علاوه بر آن آماده نبودن تعداد اندکی از اعضا مزید بر علت بود تا ما به موفقیت کامل دست نیابیم.
    در مورد چادر ، تعداد آنها کاملا اندازه بود و در مورد چادر پیک نیکی که شما از آن یاد می کنید من اطلاع دقیقی نداشتم.
    (ضمنا تعداد چادرها قبل از اجرای برنامه اعلام و نفرات هم دقیقا تقسیم شده بود)
    خوشحالم بعد از مدتی شاهد یک نقد جدی از طرف کسی بودم که به گمانم کوهنوردی را جدی نگرفته و بعنوان ورزش دوم خود(بعد از دوچرخه سواری) به آن نگاه می کند که همین جا امیدوارم از این پس امیرحسین بیدمشکی همواره به عنوان یک کوهنورد جدی و نقاد در باشگاه اسپیلت باقی بماند و ما شاهد رشد روزافزون ایشان باشیم.
    به امید آن روز – ذبیح اله حمیدی

دیدگاه خود را بیان کنید